اينجا دانشگاه تهران است،كانون يزدان، محل هم آوايي دانشجويان و فارغ التحصيلان يزدي دانشگاه تهران، اينجا قليب تپنده ي استان يزد در دانشگاه تهران است،جايي كه گرما و صميميت آن،سرماي غربت را از ياد ما خواهد برد.اينجا مكانيست سراسر شورو اشتياق كه صداقت و صفاي باطن دوستانمان به آن طراوتي دو چندان بخشيده است.

چند صباحي است كه حرفها در دل مانده و صدايي نيست(خاموشي به هزار زبان در سخن است) اما باز هم اين ما و حلقه ي دوستان و آهنگ حركت در پرده ي همت ،...،باز هم اين ما كه به هم مي گوئيم:*بزن آن پرده اگرچند ترسيم ازاين سازگسسته/بزن اين زخمه اگرچند دراين كاسه ي تنبور نماندست صدايي/ بزن اين زخمه برآن سنگ برآن چوب/برآن عشق كه شايد بروم راه به جائي*

آري از دل شب راه به صبح جستن،از سايه خاموشي فرياد ساختن هنراست كه:*اگر اين پرده برافتد من و تو نيز نمانيم/اگرچند بمانيم و بگوئيم همانيم* اگر دانشجوي يزدي تن به سكوت بسپارد نمي ماند،اگرچند بگويد كه‹همان› است