در آيين زرتشتي، ازدواج از كارهاي نيك، پسنديده و بنيادي است كه يك زن و يك مرد را به هم وابسته ميكند؛ تا بر شاديشان افزوده و خوشبختيشان بيشتر شود.
شهريار هيربد ـ فعال فرهنگي و اجتماعي زرتشتي ـ با بيان اين مطلب، افزود: نخستين گام در پيوند زناشويي، خواستگاري است كه به معني گرفتن اجازهي پدر و مادر دختر ازسوي خانوادهي پسر است. وي گفت: مادر، خواهر و چند نفر از بستگان داماد، براي گرفتن بله از عروس، به خانه آنها ميروند و در اين ميهماني با خود شاخههايي از سرو، نقل، شيريني و دستمال سبز كه درون آن انار شيرين، برگهاي آويشن و دانههاي سنجد نهادهاند و قند سبز (كله قندي) كه آنرا در زرورق سبز پيچيدهاند، به همراه ميبرند. هيربد ادامه داد: پس از خواستگاري، مراسم نامزدي برپا ميشود و در نامزدي، دو جوان حلقهاي از طلا يا نقره در دست هم ميكنند كه اين حلقه نشاندهندهي عهد و پيمان و پايبندي آنها به زندگي مشترك است. او بيان كرد: در اين مراسم ازسوي خانوادهي پسر، هدايايي به عروس و خانوادهي او داده ميشوند و در برابر ازسوي خانوادهي دختر نيز هدايايي به داماد و خانوادهاش پيشكش ميشوند. پس از سهماه كه داماد و عروس با اخلاق و روحيات يكديگر آشنا شدند، گواه يا عقد صورت ميگيرد.
وي اظهار داشت: در سفرهي گواهگيري، كتاب اوستا، شمع بهعنوان نماد پاكي، تخم مرغ (نماد زايش و باروري)، قيچي با دو لبه بهعنوان نماد همكاري و همدلي زن و شوهر، سنجد (نماد عشق و شور و جواني)، برگهاي آويشن، سرو و شمشاد، نشان از سرسبزي و سودمندي و سوزن و نخ سبز به نشان آنكه قلبهاي زن و شوهر با هم باشند و سكهاي در انار شيرين، نشان از آرزوي ثروت براي عروس و داماد قرار ميدهند. هيربد گفت: جشن دامادي كه زرتشتيان به آن سور ميگويند، پس از جشن گواهگيري برگزار ميشود و هنگام ورود ميهمانان به جايگاه جشن با آيينه، گلاب، نقل، شربت و شيريني به آنها خوشآمد گفته ميشود و مراسم را جشن ميگيرند. او خاطرنشان كرد: پس از عروسي، مراسم پاتختي برگزار ميشود؛ آنگاه خواهر عروس با شير و مور دست و پاي عروس و داماد را ميشويد. اين فعال فرهنگي و اجتماعي در پايان اظهار داشت: در مراسم پاتختي از ميهمانان با تاخته يا كاچي و آش رشته پذيرايي ميشود و به هنگام پخت آش رشته، عروس و داماد نيز قدري رشتهي خمير در ديگ ميريزند و به هم ميزنند كه نشان سررشتهي زندگي است كه به دست عروس و داماد دادهاند.
