بزرگترين نخل " سيدالشهداء (ع) " در مهريز يزد ساخته شد
يزدفردا :ساخت بزرگترين " نخل سيدالشهداء (ع) " كشور در روستاي خورميز سفلي استان يزد
هزينه ۲۰۰ميليون ريالي ساخت اين نخل توسط يكيازخيرين منطقهپرداخت شدهاست.
اين نخل با ارتفاع ۱۱/۵و عرض هفت و نيم متر به وزن ۹/۵ تن ، از چوب چنار و سپيدارساخته شدهاست.
، ۳۵۰نفر با قرار گرفتن در زير اين نخل ميتوانند آن را از زمين بلند كنند.
علاوه بر نخل ياد شده كه در اصطلاح محلي به آن " نقل " ميگويند ، در سطح اين شهرستان ۳۴عدد نخل كوچك و بزرگ ديگر نيز وجود دارد.
نخل در فرهنگ مردم مهريز و ديگر نقاط كشور نمادي ازپيكر مطهر حضرت امام حسين (ع) و ساير بزرگان دين است كه با چوب ساخته ميشود.
مردم متدين و مذهبي منطقه در ايام تاسوعا و عاشوراي حسيني اين نخل را با انواع پارچههاي مذهبي و آينه پوشانده و با حضور عزاداران چندين مرتبه آن را دور حسينيه ميچرخانند.
موزهي مردمشناسي مهريز با هدف شناخت آداب، رسوم و اعتقادات مردم، احياي بناهاي فرهنگي و تاريخي منطقه و ايجاد ارتباط ميان نسل جديد و قديم، در حمام قاجاري «استهريج» تشكيل شده است. 
بازديدكنندگان اين موزه علاوه بر تحسين تلاش، انديشه و تفكري كه در ساخت ابزار موجود دخيل بوده است، به اطلاعاتي دربارهي چگونگي بهكارگيري ابزار و ادوات و نيز سير تحول زندگي مردم دركنار نمادهايي از كوشش خستگيناپذير نياكان خود براي سازگاري با محيط و گذران زندگي دست مييابند.
موزهي مردمشناسي مهريز در ساختمان حمام قديمي استهريج تشكيل شده و طرح كلي بنا مانند بيشتر حمامهاي قديمي، بهصورت زيرزميني با مساحتي حدود 650 مترمربع در شش متري عمق زمين است، بهطوري كه پشت بام آن همسطح خانههاي اطراف است.
قبههاي روي سقف و شيشههاي رنگي كه بعد از مرمت در آن بهكار رفتهاند، با انعكاس نور طبيعي، محيط زيبا و جالبي را در موزه ايجاد ميكنند كه با توجه به سبك معماري و شيوهي ساخت، بناي نخستين آنرا به اوايل دورهي قاجار ميتوان نسبت داد.
همچنين مرمت و بازسازي بناي يادشده با همكاري استانداري، سازمان ميراث فرهنگي و گردشگري استان يزد و فرمانداري شهرستان مهريز در سال 1376 آغاز شد و با ايجاد تغييراتي در بافت بنا از جمله مرمت كف و گچكاري بدنهها، پس از سهسال تلاش در سال 1379 با صرف هزينهاي حدود يكصد ميليون ريال بهپايان رسيد.
در سال 1380 نيز عمليات تكميلي شامل سيمكشي، نورپردازي، سيستم صوت و نصب ويترينها انجام شد و انتقال اشياي مردمشناسي به اين مكان صورت گرفت. ساختمان موزه نيز 22 خردادماه 1379 در فهرست آثار ملي ثبت شد.
از جمله آثار موجود در موزهي مردمشناسي مهريز به وجود بيش از 600 اثر فرهنگي و تاريخي در اين موزه ميتوان اشاره كرد كه عبارتند از ابزار و وسايل مربوط به مشاغل سنتي اعم از ريسندگي، پارچهبافي، حلاجي، گيوهدوزي، سبدبافي، چاقوسازي و كشاورزي.
همچنين در اين موزه ظرفهاي فلزي و شيشهيي طبخ و صرف غذا معروف به ديگ سنگ، كتيبه و سنگنوشتههاي قديمي از جمله قديميترين كتيبهي مربوط به قرن ششم هجري قمري وجود دارند كه به خط كوفي و ثلث روي سنگ مرمر نوشته شدهاند و نقوش اسلامي در حاشيههاي محرابي دارند.
اسناد و قبالههاي قديمي شامل وكالتنامه، صداقنامه، سند خريد و فروش زمين، باغ و غيره از سال 1250 هجري قمري نيز از ديگر ميراث فرهنگي نگهداريشده در اين موزهاند.
پوشاك سنتي مردم منطقه شامل سرپوش يا چادرچاقچور، تنپوش از جمله شليته، شلوار چاقچور و… و پاپوش مانند گيوه، جوراب و… نشانگر آداب و سنتهاي مردمان اين ديار در اين موزه است.
از جملهي وسايل موجود در اين موزه به وسايل استحمام مانند بقچهي حمام قلمكار، سوزني زيرپايي، تاس حمام، تشت و سفيدآبدان ميتوان اشاره كرد و اين در حالي است كه ابزار جنگ از جمله سپر، زره، گرز، تفنگ و شمشير نيز در اين موزهي مردمشناسي وجود دارند.
ابزار و اشياي موجود در موزهي مردمشناسي شهرستان مهريز، اگرچه در گذر زمان، رنگ كهنگي به خود گرفتهاند، اما هريك داستانهايي را از دوران اوج كارايي خود در سينه دارند و آنچه بيشتر از همه به ارزش آنها ميافزايد، خدمات بيشائبهاي است كه در گذشته و براي تسهيل انجام امور روزمره به نياكان ما ارايه كردهاند.
در اين مكان، چشمان مشتاق مردم فرهنگدوست، زندگي انسانهايي را نظاره ميكنند كه خلاقيت، ابتكار و هنر والايشان، فصل نويني را در شناخت تاريخ و فرهنگ ايران زمين گشوده است.
يك نويسنده و پژوهشگر يزدي گفت: پس از تخريب قلعهي قديمي دهستان نصرآباد، مسجدي جاي آن ساخته شده است. كاظم دهقانيان نصرآباد اظهار داشت: به گفتهي اهالي اين دهستان، سنگي در بناي مسجد وجود داشته است كه قدمتي 900ساله دارد؛ اما مسجد جامع فعلي دهستان، 500سال پيش در كنار مسجد يادشده بنا شده است.
وي افزود: اكنون سنگ قبري بر ديوار محراب مسجد است كه تاريخ 940 هجري قمري را نشان ميدهد؛ ولي حياط و ايوان بزرگ مسجد به صدسال پيش متعلق است كه احداث آن حكايت جالبي را به همراه دارد.
اين پژوهشگر در ادامه توضيح داد: روايت كردهاند، هنگام ساختن ايوان مسجد جامع، اهالي نصرآباد در يك بسيج همگاني از صبح تا ظهر عاشورا، آجر لازم را از كوره تا محل مسجد دستبهدست آوردهاند؛ به اين صورت كه پسران و مردان، آجرها را از كوره تا خانهي ميرزا ابوالهادي براي آبخور كردن و از آنجا به مسجد منتقل كردهاند.
دهقانيان گفت: اين جريان علاوه بر اثبات وحدت، همدلي و علاقه مردم به فرماندهي و حفاظت از بناهاي عامالمنفعه و مقدس تاحدي نشاندهندهي جمعيت زياد در زمان احداث اين مسجد در دهستان نصرآباد است.
وي ادامه داد: تا 30سال پيش آثاري از مسجد 900ساله كه سقفي تختهپوش داشت، بهجا مانده بود؛ ولي بهدليل خطر آوار، آن مسجد را تخريب و مسجد نوساز كنوني يا مسجد كوچك را در محل آن بنا كردند.
او به ديدنيهاي مسجد جامع نصرآباد اشاره و اظهار كرد: منبر قديمي كه در سال 524 هجري قمري ساخته شده، از جمله اين ديدنيهاي بناست؛ البته قسمتي از اين منبر كه سال ساخت آنرا مشخص ميكرد، توسط افراد سودجود غارت شده است.
وي افزود: شخصي به نام عبداللهي يزدي در سال 1267 هجري قمري متن اصلي اين منبر را كه به خط كوفي بوده به فارسي ترجمه و در قسمتي از منبر يادداشت كرده كه به اين شرح است: «تاريخ اين منبر به خط كوفي 524 هجري قمري است كه حالا 743 سال است كه ساخته شده، العبداقل العباد عبداللهي يزدي 1267 التماس دعا دارم».
دهقانيان به يك تخته زيلو متعلق به سال 953 و بافتهشده حدود 474سال پيش اشاره كرد و ابعاد آنرا 523×205 سانتيمتر دانست.
وي به بيان ديگر جذابيتهاي اين بنا پرداخت: در مشبك اين مجموعه كه قدمت آن با صندوق مزار شيخ داوود يكي بوده و از چوب چنار ساخته شده است و اكنون بيش از 350سال از ساخت آن ميگذرد، در اين مجموعه وجود دارد.
دهقانيان با بيان اينكه منبري ديگري با سابقهي 577سال در مسجد جامع اين دهستان قرار دارد، تصريح كرد: نام واقف اين منبر مشخص نيست؛ ولي نام سازنده و تاريخ وقف آن معلوم و روي ديوارهي داخلي آخرين پلهي منبر چنين نوشته است: «وقف مسجد جامع نصرآباد، قد سعي في هذا المنبر العبد صديق بن طيب محمد بفروييه في رمضان المبارك لسنه 850 الهجريه البريه».
اين پژوهشگر در پايان اضافه كرد: سنگ قبر ميرمحمود با ابعاد 42×100 سانتيمتر نيز در محراب مسجد جامع نصرآباد نصب شده و به فردي به نام ميرمحمود مربوط است كه در سال 940 هجري قمري فوت كرده و متن آن چنين است: «لا اله الا الله، محمد رسولالله ، علي وليالله، حقا حقا».
سرپرست ادارهي ميراث فرهنگي و گردشگري اردكان از آغاز تعدادي پروژهي مرمتي در اين شهرستان خبر داد. مجتبي كمالي اظهار داشت: مرمت و احيا دربند حاج ملاتقي در محلهي چرخاب اين شهرستان شامل اندود كاهگل پشت بام، اندود سفيدكاري، اجراي سيستم روشنايي و نيز اجراي كفپوش دربند با اعتبار هزينهشدهي سهميليون تومان بهپايان رسيد.
وي افزود: مرمت و بازپيرايي انبار حاجي توت شامل اندود كاهگل پشت بام، اجراي بند تنوره با اندود سفيدكاري و اجراي كففرش محوطهي تنورهي آبانبار با هزينهاي حدود چهارميليون تومان انجام شد. سرپرست ادارهي ميراث فرهنگي و گردشگري شهرستان اردكان اضافه كرد: همزمان با روز جهاني گردشگري تابلوهاي راهنماي گردشگري نيز در مناطق مختلف نصب شدند.
ناظر فني پروژههاي مرمتي شهرستان تفت گفت: باغ علينقيخان از بناهاي دورهي قاجار است كه در بافت تاريخي تفت دركنار قلعهي گرمسير و موزهي مردمشناسي تفت قرار دارد.
حميدرضا عباسي اظهار كرد: باغ علينقيخان يكي از بناهاي قديمي تفت است كه به لحاظ اقليمي در گذشته بهعنوان تفرجگاه بوده و اكنون از بناهاي وقفي و در دست مرمت است.
وي با اشاره به اينكه باغ يادشده در سال 1384 در فهرست آثار ملي ثبت شده است، توضيح داد: عمارت اين باغ در دو طبقه است و حدود 440 متر زيربنا دارد. اين ساختمان كوشكي مركزي دارد و در وسط بنا يك حوض و هشتي قرار گرفته است كه توسط راهروهايي به هم متصل ميشوند.
او بيان كرد: اين باغ شامل اسطبل، مطبخ، انبار آذوقه و يك پاكنه آب جاري است كه در آن آب دهنو و شاهجو در تمام سال روان است و هر دو آب دايمي دارند.
عباسي با بيان اينكه اين باغ در يكصد متري خيابان اصلي قرار دارد، ادامه داد: باغ علينقيخان در ابتداي كوچهاي كه به محلهي گرمسير منتهي ميشود، قرار گرفته كه با باغهاي افضلي و باغ آستان قدس رضوي همجوار است.
ناظر فني پروژههاي مرمتي شهرستان تفت به تغيير كاربري اين باغ به تفرجگاه يا رستوران اشاره و اضافه كرد: اين باغ امسال و سال آينده با اعتبار ملي شهرستان مرمت ميشود.
مدير ادارهي ميراث فرهنگي و گردشگري بافق گفت: عمارت باغ صدري اين شهرستان يكي از بناهاي زيبا و ديدني بافق است كه از دورهي قاجار باقي مانده است.
فتوحي اظهار داشت: اين باغ در ميان انبوهي از نخلستانهاست و ساختمان دو طبقهاي در وسط آن قرار دارد كه محل اقامت و استراحت خان بوده است. در هنگام ورود به هشتي به جوي آبي ميرسيم كه از اين مكان تحت عنوان خنكجا استفاده ميشده است.
وي افزود: طبقهي دوم اين بنا با ستونهاي استوانهييشكل و زيبا بنا شده است كه بخشهاي اتصال آن به سقف با آجرهاي مربعشكل دالبري و هلالي تزيين شدهاند.
وي گفت: در قسمتي از سقف، پوششي از جنس چوب و الياف خرما بهجاي آهن استفاده شده است. در قسمت اندروني باغ نيز 30 اتاق از مصالح خشت و گل وجود دارند كه محل زندگي رعيتهايي بودهاند كه براي خان كار ميكردند.
مدير ادارهي ميراث فرهنگي و گردشگري بافق اضافه كرد: مزرعهي صدرآباد حدود 85 سال پيش توسط دو برادر به نامهاي صدراشريفه يا سيدابوالحسن و سيدمحمد ناظمالعلما ساخته شده و سردر صدرآباد را ناظمالعلما آيتاللهي بافقي ايجاد كرده است.
كارشناس هنري ادارهي فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستان طبس گفت: سد كريت طبس، بزرگترين دستاورد سدسازان ايراني است و به اندازهاي اهميت دارد كه رييس پيشين كميتهي بينالمللي سدهاي بزرگ، آنرا شگفتآورترين دستاورد بشر در قرون وسطا ناميده است.
سيدحميد حقي اظهار داشت: از دوهزار سال پيش تا اوايل قرن بيستم، بلندترين سدهاي قوسي جهان مانند يزدخواست فارس، كبار قم و كريت طبس در ايران ساخته شدند كه در اين ميان، سد كريت به ارتفاع ٦٠ متر براي ٥٥٠ سال بلندترين سد جهان بوده است.
وي افزود: اين سد يكي از بزرگترين شاهكارهاي صنعت مهندسي ساختمان بهشمار ميرود كه در چهار مرحله احداث شده و ضخامت تاج آن ٢/١ متر است. اين سد، سرريز نداشته است و برآورد ميشود كه بيش از هزار روگذر سيلاب را تجربه كرده باشد.
او دربارهي مقاومت اين سد در مقابل حوادث طبيعي از جمله زمينلرزه، عنوان كرد: زلزلهي سال ١٣٥٧ طبس با شدت ٨/٧ ريشتر و حداكثر شتاب ٧٥/٠ گرم خسارت عمدهاي به سد نزده است.
اين كارشناس يادآور شد: بند قديمي كريت در سال ١٣٧٩ در فهرست آثار ملي ثبت شده است. از تاريخ ساختمان اين بند اطلاعاتي در دست نيست و بخشي از تاق آجري آن كه در پايين بند وجود دارد، در ناحيهي تيزه از ميان رفته و طرح كامل آن محو شده است.
وي اظهار كرد: در كتابهاي تاريخي روايتهاي مختلفي دربارهي قدمت بند كريت نقل شدهاند و از جمله هانري گويلو اين بنا را به دورهي مغول نسبت داده است و در كتابهاي «آب و آبياري در ايران» و «نگرشي بر سدهاي ايران» سابقهي اين بند را ٤٠٠سال نوشتهاند. البته بنا به گفتهي اهالي بومي منطقهي طبس، اين بند ٧٠٠سال قدمت دارد؛ اما روايت مستندي حكايت از تعمير اين بند در اواسط قرن پنجم هجري قمري ميكند.
حقي توضيح داد: بهطور كلي با توجه به تنوع مصالح بهكار رفته و ساختار كلي بنا كه در مرحلهي تعمير روي آن انجام شده است، ميتوان استنباط كرد كه بند كريت به چند دورهي زماني مختلف تعلق دارد. ارتفاع قسمت بيروني بند از كف رودخانه ٥٢ متر و عمق حوضچهي آبگير ٢٠ متر و طول آن در قسمت تاج ٥٢ متر است.
كارشناس هنري ادارهي فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستان طبس افزود: در بدنهي بند، دريچه و مجرايي براي انتقال آب به پشت بند وجود داشته است و سوراخهاي متعددي در ارتفاع بند با اندازههاي دقيق و متناسبي وجود دارند كه اين سوراخها، قفل ناميده ميشود.
وي با اشاره به افزايش حدود چهار متر به ارتفاع اين بند در يكصد و ٥٠سال پيش، ادامه داد: اين افزايش از متروكه شدن اين بند جلوگيري كرده بود. همچنين يكي از ويژگيهاي منحصربهفرد بند قديمي كه هنر سدسازي ايرانيان را آشكار ميكند، قوسي بودن آن است كه اين امر، بهدليل مقاومت بيشتر بندهاي قوسي در مقابل فشارهاي ناگهاني، زلزله و حوادث طبيعي است.
او با بيان اينكه بند قديمي در فاصلهي ٤٢ كيلومتري شهر طبس قرار دارد، گفت: اين بند در ٢٨ كيلومتري شرق روستاي كريت قرار گرفته است. سد جديد نيز در حريم بند قديمي كريت با فاصلهاي بين دو تا حداكثر پنج متر و ارتفاع ٢٠ متر بلندتر از بند قديمي طراحي شده است.
كارشناس هنري ادارهي فرهنگ و ارشاد اسلامي شهرستان طبس در پايان اضافه كرد: سد مخزني جديد كريت از نوع بتني قوسي وزني با طول تاج ٣٢١ متر و ارتفاع ٥٣ متر از پي است. اين سد، علاوه بر تنظيم ٧/٦٢ ميليون مترمكعب آب در سال، آب مورد نياز ٨٠٠ هكتار را از اراضي كشاورزي منطقه تامين ميكند.
مردم يزد در آستانه ماه رحمت و بركت رمضان و در آغازين روزهاي هفته دفاع مقدس و هفته جهاني جهانگردي، درد دلها، آرزوها و خواستههايشان را به بادبادكهاي دست ساز خود گفتند تا آنها سوار بر امواج باد پيامها را به عظمت آسمانها بسپارند، به آن عظمتي كه ازلي و ابدي بوده و همه چيز در يد قدرت اوست.
اگرچه در حضور پر شمار خانوادهها بادبادكهاي كاغذي و پلاستيكي، سبز و سفيد، كوچك و بزرگ، چهارگوش، لوزي و گرد، گونههاي متنوعي را به نمايش گذاشته بودند، اما همه به دنبال هم پرواز ميكردند و خوشحال از اينكه حامل پيامي هستند، رقص كنان در آسمان آبي به جلوهگري ميپرداختند.
در اين ميان بادبادكي كه رشته هدايتش در دست يادگار شهيدي بود، پيام فرزندي را به پدر ميرساند كه اي كاش ميبودي و عزت و اقتدار اسلام را در اين عصر و زمان ميديدي و بادبادك ديگري شعار انرژي هستهاي حق مسلم ماست را بر سينه خود داشت.
البته در اين فضا و در حالي كه همه نگاهها به اوج آسمان دوخته شده بود، بادبادكهايي مشاهده ميشدند كه قدرت پرواز نداشتند، اما تاثير آنها بر اطرافيانشان، ديدني، تمام تلاش و تكاپو بود، حال يا به پرواز در ميآمدند يا اينكه در پس آن تجربهاي اندوخته ميشد.
در جشنواره پرواز بادبادكها، كه پارك كوهستان ميزبان آن بود هر چه بود، زيبايي بود. راستي مشاركت كودكان، نوجوانان، جوانان و خانوادهها نيز كه عمده فعاليت پرواز بادبادكها را بر عهده داشتند ديدن داشت، چون صفا و صميميت ويژه اين سن و سال تاثير خوب و فعال خود را گذاشته بود.
شايان ذكر است جشنواره بادبادكها همزمان با هفته دفاع مقدس و هفته جهانگردي در محل پارك كوهستان يزد برگزار شد
يك كارشناس جغرافيا گفت: غار «موبدان» فيروز و غار «چلهخانه» بنادك سادات از جمله غارهاي تاريخي استان يزد هستند. سيدابوالفضل علويكيا اظهار داشت: غار موبدان در جنوب چشمه تا مهر در شهرستان تفت و غار چلهخانه در بنادك سادات قرار دارد.
وي افزود: غار موبدان معروف به غار خوراشه يا اسلاميه است كه آتش مقدس در آن نگهداري ميشده است. آثار ساختمان و برج و بارو در اين غار وجود دارند كه بهصورت خرابه و ويرانه درآمدهاند. او بيان كرد: در پاي اين غار چشمهي آبي از كوه بيرون ميآيد و در دورهي مهرپرستي (ميتراييسم) بهعنوان معبد ناهيد، مكان بسيار مقدس بوده است.
علويكيا گفت: در پاي اين چشمه قربانيها زيادي را براي خداي باران ـ آناهيتا ـ انجام ميدادند، تا از آنها راضي و خشنود شود؛ چراكه آناهيتا مظهر فراواني، نعمت زياد و باروري محصولات كشاورزي در ايران باستان بوده است. وي اظهار كرد: غار چلهخانه بنادك سادات عمق چنداني ندارد و اهالي اين منطقه اعتقاد دارند كه قبر دو طفل مسلم در اين مكان است.
اين كارشناس جغرافيا افزود: در دورهاي قبرهاي اين منطقه شكافته و اشياي آن غارت شدند و تنها يك ديگ مسي نسبتا بزرگ در اين مكان باقي ماند كه اهالي آنرا به حسينيهي بنادك سادات تحويل دادند
در آيين زرتشتي، ازدواج از كارهاي نيك، پسنديده و بنيادي است كه يك زن و يك مرد را به هم وابسته ميكند؛ تا بر شاديشان افزوده و خوشبختيشان بيشتر شود.
شهريار هيربد ـ فعال فرهنگي و اجتماعي زرتشتي ـ با بيان اين مطلب، افزود: نخستين گام در پيوند زناشويي، خواستگاري است كه به معني گرفتن اجازهي پدر و مادر دختر ازسوي خانوادهي پسر است. وي گفت: مادر، خواهر و چند نفر از بستگان داماد، براي گرفتن بله از عروس، به خانه آنها ميروند و در اين ميهماني با خود شاخههايي از سرو، نقل، شيريني و دستمال سبز كه درون آن انار شيرين، برگهاي آويشن و دانههاي سنجد نهادهاند و قند سبز (كله قندي) كه آنرا در زرورق سبز پيچيدهاند، به همراه ميبرند. هيربد ادامه داد: پس از خواستگاري، مراسم نامزدي برپا ميشود و در نامزدي، دو جوان حلقهاي از طلا يا نقره در دست هم ميكنند كه اين حلقه نشاندهندهي عهد و پيمان و پايبندي آنها به زندگي مشترك است. او بيان كرد: در اين مراسم ازسوي خانوادهي پسر، هدايايي به عروس و خانوادهي او داده ميشوند و در برابر ازسوي خانوادهي دختر نيز هدايايي به داماد و خانوادهاش پيشكش ميشوند. پس از سهماه كه داماد و عروس با اخلاق و روحيات يكديگر آشنا شدند، گواه يا عقد صورت ميگيرد.
وي اظهار داشت: در سفرهي گواهگيري، كتاب اوستا، شمع بهعنوان نماد پاكي، تخم مرغ (نماد زايش و باروري)، قيچي با دو لبه بهعنوان نماد همكاري و همدلي زن و شوهر، سنجد (نماد عشق و شور و جواني)، برگهاي آويشن، سرو و شمشاد، نشان از سرسبزي و سودمندي و سوزن و نخ سبز به نشان آنكه قلبهاي زن و شوهر با هم باشند و سكهاي در انار شيرين، نشان از آرزوي ثروت براي عروس و داماد قرار ميدهند. هيربد گفت: جشن دامادي كه زرتشتيان به آن سور ميگويند، پس از جشن گواهگيري برگزار ميشود و هنگام ورود ميهمانان به جايگاه جشن با آيينه، گلاب، نقل، شربت و شيريني به آنها خوشآمد گفته ميشود و مراسم را جشن ميگيرند. او خاطرنشان كرد: پس از عروسي، مراسم پاتختي برگزار ميشود؛ آنگاه خواهر عروس با شير و مور دست و پاي عروس و داماد را ميشويد. اين فعال فرهنگي و اجتماعي در پايان اظهار داشت: در مراسم پاتختي از ميهمانان با تاخته يا كاچي و آش رشته پذيرايي ميشود و به هنگام پخت آش رشته، عروس و داماد نيز قدري رشتهي خمير در ديگ ميريزند و به هم ميزنند كه نشان سررشتهي زندگي است كه به دست عروس و داماد دادهاند.
